ექიმი, ჯანდაცვის სფეროს ლიდერი და ძლიერი ქალი, რომელმაც ურთულესი ცხოვრებისეული გამოცდები ღირსეულად ჩააბარა. თამარ მელიქიამ GMG-ს გადაცემაში „ქალის ხმა“ გულწრფელად ისაუბრა იმ მძიმე გზაზე, რომელიც 28 წლის ასაკში, ორი მცირეწლოვანი შვილით მარტო დარჩენილმა განვლო. მისი ისტორია არის შთამაგონებელი მაგალითი იმისა, თუ როგორ შეიძლება პირადი ტრაგედია აქციო შეურყეველ სიძლიერედ, გაიარო ომის ქარცეცხლი, იბრძოლო პანდემიის წინა ხაზზე და ყველაზე რთულ დროს იყო საუკეთესო მაგალითი საკუთარი შვილებისთვის. ამბობს, რომ ცხოვრების რთულ გზაზე ე.წ. “ბეწვის ხიდზე” მეგობრების და ოჯახის უდიდესი მხარდაჭერის შედეგად გაიარა და არსებული ბარიერებიც გადალახა.
— ქალბატონო თამარ, 28 წლის ასაკში უმძიმეს რეალობასთან პირისპირ მარტო დარჩით. ორი მცირეწლოვანი შვილი და დიდი პირადი ტრაგედია — საიდან იპოვეთ ამ დროს ის ძალა, რომლითაც დღემდე მოდიხართ?
— ეს იყო პერიოდი, როდესაც დანებების უფლება უბრალოდ არ მქონდა, რადგან ჩემ უკან ორი პატარა ადამიანი იდგა, რომელთა მომავალიც სრულად ჩემზე იყო დამოკიდებული. ტრაგედიამ მასწავლა მთავარი რამ: სიძლიერე თავისთავად არ მოდის, ის გადარჩენის ინსტინქტსა და უსაზღვრო პასუხისმგებლობაში იბადება. სწორედ ამ პასუხისმგებლობამ მიმიყვანა საბოლოოდ პროფესიულ წარმატებამდეც, რაშიც უდიდესი წვლილი ოჯახის წევრებს, განსაკუთრებით დედას და მეგობრებს მიუძღვით.
— თქვენი ცხოვრება არა მხოლოდ პირად, არამედ ქვეყნის უმძიმეს პერიოდებსაც დაემთხვა. როგორ იხსენებთ სამოქალაქო და 2008 წლის აგვისტოს ომის დღეებს?
— ომი არის ის, რაც არასდროს გავიწყდება და ადამიანის ფსიქიკას სამუდამო დაღს ასვამს. 2008 წლის აგვისტოს დღეები სავსე იყო ტკივილით, თუმცა, იმავდროულად, უდიდესი პროფესიული მოვალეობის გრძნობითაც. ექიმს არ გაქვს უფლება პანიკას მიეცე, როცა სხვებს შენი დახმარება სასიცოცხლოდ სჭირდებათ. ეს იყო უმძიმესი ქარცეცხლი, რომელმაც კიდევ ერთხელ დამანახა უდიდესი სიყვარული და ადამიანის სიცოცხლის ფასი.
— კიდევ ერთი დიდი გამოწვევა პანდემია იყო, სადაც თქვენ კვლავ ბრძოლის წინა ხაზზე იდექით. რა იყო ყველაზე მძიმე, რასაც იმ გაურკვეველი და რთული დღეების განმავლობაში აწყდებოდით?
— კოვიდპანდემია სრულიად ახალი, უხილავი ომი აღმოჩნდა მთელი სამედიცინო საზოგადოებისთვის. ყველაზე რთული მაინც პაციენტების თვალებში დანახული შიში და იმის გააზრება იყო, რომ ზოგჯერ ჩვენი ძალისხმევა უძლური აღმოჩნდებოდა ხოლმე. ვმუშაობდით ურთულეს რეჟიმში, ფიზიკური და ემოციური გამოფიტვის ზღვარზე. თუმცა, ექიმების თავდადებამ და ყოველმა გადარჩენილმა სიცოცხლემ მოგვცა ძალა, რომ ეს კრიზისიც გადაგველახა.
— ამდენი გამოცდის, პროფესიული თუ პირადი ბრძოლის პარალელურად, დედის როლი მაინც უმთავრესია. რა არის ის მთავარი ღირებულება, რასაც თქვენს შვილებს გადასცემთ და როგორ ზრდით მათ ამ ყველაფრის ფონზე?
— ჩემთვის ყოველთვის უმთავრესი იყო, შვილებისთვის ვყოფილიყავი არა მხოლოდ მზრუნველი დედა, არამედ ღირსეული ცხოვრების ცოცხალი მაგალითი. ვასწავლიდი, რომ სირთულეები არ არის დასასრული, ის მხოლოდ ახალი დასაწყისია, რომელიც კიდევ უფრო გვაძლიერებს. ვფიქრობ, ყველაზე დიდი მემკვიდრეობა, რაც მათ მივეცი, არის შრომისმოყვარეობა, სხვების თანაგრძნობის უნარი და რწმენა იმისა, რომ გამოსავალი ყოველთვის არსებობს.
ესაუბრა შორენა ბიჭიკაშვილი
About Author
